Głęboka wiedza o PATOGENACH

PASOŻYTY

Tasiemce

Tasiemce (Cestoda) to pasożyty należące do grupy płazińców, które od 270 milionów lat zasiedlają przewody pokarmowe kręgowców, w tym człowieka. Poniżej przedstawiamy szczegółowy opis najważniejszych rodzajów tasiemców:
(informacje ze strony: https://pasozyty.org.pl)

  1. BRUZDOGŁOWIEC SZEROKI (Diphyllobothrium latum) – mierzy od 3 do 20 m długości i jest najdłuższym tasiemcem człowieka, a liczba jajeczek wydzielanych przez pasożyta przekracza 2 miliony na dobę. Żeruje w jelicie cienkim człowieka i niszczy odporność, sprzyja niedokrwistości i powstawaniu guzów złośliwych. Wywołuje chorobę nazywaną difylobotriozą. Ostatecznym żywicielem bruzdogłowca jest człowiek, a czasami kot lub pies. Człowiek zaraża się bruzdogłowcem, spożywając niedosmażoną lub niedogotowana rybę (najczęściej szczupak), która zawiera plerocerkoidy. Larwy pozostają przy życiu nawet w mrożonej i solonej rybie, a nawet w ikrze.
    Do najczęstszych objawów zakażenia bruzdogłowcem zaliczamy: niedrożność jelit, biegunki, zaparcia, bóle brzucha oraz w nadbrzuszu, zapalenie dróg żółciowych, mdłości i wymioty, nadkwaśność, zgaga, zapalenie wyrostka robaczkowego, zwieszenie lub upośledzenie łaknienia, utrata masy ciała, osłabienie, zaburzenia snu, uczucie ucisku w gardle, rozszerzenie źrenic, dreszcze nocne.

    Bruzdogłowiec szeroki (żródło: https://pasozyty.org.pl/bruzdoglowiec.php)

  2. TASIEMIEC BĄBLOWCOWY (Echinococcus granulosus) I WIELOKOMOROWY (Echinococcus multilocularis) – postać dojrzała ma 2-6 mm długości; mimo niewielkich rozmiarów są to najgroźniejsze gatunki tasiemców – tworzą wiele cyst, które rozsiewają się po całym organizmie, tworząc “bąble” jednocześnie w różnych organach. Wywołują chorobę zwaną bąblowicą. Źródłem zakażenia bąblowcem może być kontakt z kałem psa, lisa, zanieczyszczona woda, roślinność (np jagody !) i warzywa. Człowiek jest dla tego rodzaju tasiemca żywicielem pośrednim. Proces chorobowy postępuje bardzo powoli, larwa może się rozwijać 15-20 lat, sukcesywnie rozrastając się i może przypominać nowotwór. Postać aktywna, zdolna do zarażania, może się utrzymywać nawet przez 50 lat.  W skrajnych przypadkach może dojść do śmierci, ze względu na trudności w zdiagnozowaniu obecności tego pasożyta, a także nieskuteczność metod farmakologicznych.

    Tasiemiec bąblowcowy (źródło: https://pasozyty.org.pl/bablowiec.php)

    Tasiemiec bąblowcowy wielojamowy (źródło: https://pasozyty.org.pl/bablowiec.php)

  3. TASIEMIEC KARŁOWATY (Hymenolepis nana) – drobny tasiemiec długości 1,5 – 2 cm, wywołuje chorobę zwaną tasiemczycą lub hymenolipedozją.  Objawy chorobowe, świadczące o zarażeniu tasiemcem karłowatym to: rozstrój układu pokarmowego, zawroty głowy oraz podatność na zmęczenie i ataki epilepsji.

    Tasiemiec karłowaty (źródło: https://pasozyty.org.pl/tasiemiec_karlowaty_szczurzy.php)

  4. TASIEMIEC NIEUZBROJONY (Taenia saginata) – mierzy od 6 do 15 m długości, wywołuje chorobę zwana tasiemczycą. Miejscem żerowania tasiemca nieuzbrojonego jest jelito cienkie. Żywicielem pośrednim tasiemca nieuzbrojonego musi być bydło rogate (byk, krowa, cielę), w organizmach których rozwija się jego postać larwalna. Człowiek zaraża się tasiemcem, spożywając surową lub półsurową wołowinę.
    Objawy chorobowe u zarażonych tasiemcem nieuzbrojonym bywają różnorodne – bóle brzucha, mdłości, zwiększone łaknienie, wymioty, utrata masy ciała lub tez duża nadwaga.

    Tasiemiec nieuzbrojony (źródło: https://pasozyty.org.pl/tasiemiec_nieuzbrojony.php)

  5. TASIEMIEC UZBROJONY (Taenia solium) – wstęgowaty pasożyt o długości od 2 do 4 m, wywołuje chorobę zwana tasiemczycą lub taeniozą. Dojrzała płciowo postać pasożyta żeruje wyłącznie w jelicie cienkim człowieka, do którego dostaje się przez spożycie mięsa wieprzowego, w którym rozwijają się wągry tego robaka. Rosnące wągry uciskają tkanki i powodują objawy chorobowe w postaci zapalenia mięśni, ich zwyrodnienia, zaniku z utratą funkcji, zaniku gorsetu mięśniowego. Do tego dochodzą nabyte wady serca, guzy tarczycy, zanik wzroku, przewlekłe, ciągnące się latami bóle głowy. Często u zarażonego przez tasiemca uzbrojonego występują silne odruchy wymiotne.

    Tasiemiec uzbrojony (źródło: https://pasozyty.org.pl/tasiemiec_uzbrojony.php)

Nicienie

Nicienie (Nematoda) to gromada zwierząt z typu obleńców, licząca od 400 tysięcy do nawet 10 milionów gatunków. Charakteryzują się wydłużonym, obłym ciałem, które może osiągać od 0,3 mm do 1,2 m długości. Zamieszkują różnorodne środowiska, w tym gleby, zbiorniki wodne oraz ciała roślin i zwierząt, w tym ludzi.
(informacje ze strony: https://pasozyty.org.pl)

  1. FILARIE (Filariidae) – samiec ma długość 30 mm i grubość 0,13 mm, samica ma długość do 500 mm i grubość 0,35 mm, natomiast larwy (mikrofilarie) mają długość 0,3 mm i grubość 0,008 mm. Wywołują  chorobę zwaną filariozą (inne nazwy – w zależności od gatunku filarii – to: wuszererioza czy onchocerkoza). Pasożytują w układzie limfatycznym, węzłach chłonnych lub w tkance łącznej. Larwy pojawiają się w skórze całego ciała, a po przeniknięciu do narządów wzroku mogą powodować choroby oczu: zapalenie spojówek, swędzenie, zapalenie rogówki, światłowstręt, łzawienie. Dojrzałe osobniki rozwijają się w tkance podskórnej, tworząc guzy o średnicy kilku centymetrów. Pasożyt występuje w środkowej Afryce oraz Ameryce Środkowej i Południowej, jest przenoszony jest przez drobne owady (meszki).

    Filaria w rozmazie krwi (x1000) (źródło: http://krzysciak.blogspot.com/2012/02/filaria.html)

  2. GLISTA LUDZKA (Ascaris lumbricoides) – długości 20-40 cm i średnicy 2-4 mm, żyje do półtora roku. Jej środowisko występowania to jelito cienkie, gdzie pojedyncze osobniki mogą skręcać się w węzły i tworzyć zatory. Glisty wydzielają olbrzymie ilości jajeczek. W przypadku licznego rozmnożenia się w jelicie, glisty przechodzą do żołądka i podczas wymiotowania wychodzą przez jamę ustną, mogą też wpełzać do dróg oddechowych. Podczas licznej inwazji następuje zgrzytanie zębów, zapalenie oskrzeli, duszności astmatyczne, niedokrwistość, infekcje dróg oddechowych. Glista ludzka jest rozpowszechniona we wszystkich obszarach geograficznych, zarazić można się poprzez jedzenie niedomytych warzyw, nawożonych ludzkimi fekaliami lub picie zanieczyszczonej wody (np. w czasie kąpieli w jeziorze, rzadziej w basenie).

    Glista ludzka (źródło: http://biobalance.pl)

  3. OWSIK LUDZKI (Enterobius vermicularis) – długości 10-13 mm, żyje do 2 miesięcy. Jego środowisko występowania to jelito grube. Po zapłodnieniu samica wypełza z jelita prostego, wywołując silne swędzenie, a mimowolne drapanie swędzących miejsc powoduje rozgniatanie osobników, w wyniku czego jajeczka oblepiają skórę wokół odbytu i przyklejają się do rąk oraz bielizny i po połknięciu mogą wywołać nowe zakażenie. Tym sposobem jajeczka przedostają się na wszystkie przedmioty codziennego użytku i produkty spożywcze. W środowisku domowym inwazyjne jaja owsika zachowują żywotność i zdolność zakażania przez wiele tygodni. Owsik ludzki wywołuje chorobę zwaną enterobiozą lub owsicą. Towarzyszą jej lęki, migreny i swędzenie odbytu. Wydzielają silne toksyny, które rozregulowują układ nerwowy, powodując rozdrażnienie i depresję. Towarzyszą jej lęki, migreny i swędzenie odbytu.

    Owsik ludzki (żródło: https://pasozyty.org.pl/owsik.php)

  4. TĘGORYJCE (Ancylostomatidae) – długości 0,5 – 1,5 cm, może żyć 4 – 8 lat. Występują głównie dwa gatunki tego pasożyta: tęgoryjec dwunastnicy i tęgoryjec amerykański. Miejscem pasożytowania tęgoryjca jest dwunastnica człowieka, samice mogą dziennie złożyć nawet 10 tysięcy jajeczek. Zarażenie tęgoryjcem może nastąpić poprzez kontakt z jajami pasożytów znajdującymi się w glebie, a także przez spożycie zieleniny, warzyw i owoców, na których osiadły larwy. Wywołuje chorobę zwaną ancylostomatozą (ankylostomatozą) i jest przyczyną anemii oraz niedokrwistości, a nawet opóźnień w rozwoju i poważnych problemów zdrowotnych u dzieci. Tęgoryjec występuje we wszystkich obszarach geograficznych, także w Polsce – szacuje się, że zarażone jest nim 25% populacji Ziemi.

    Tęgoryjec dwunastnicy (źródło: https://poradnikzdrowie.pl)

  5. WĘGOREK JELITOWY (Strongyloides stercoralis) – długości ok. 2,2 mm i szerokości 0,03-0,07 mm (samice). Pasożytuje w odcinkach dwunastnicy, górnych odcinkach jelita cienkiego, czasem w jelicie grubym. samica składa w ciągu doby ok. 50 jajeczek z ukształtowanymi larwami. Wywołuje chorobę zwaną węgorzycą. Wczesne stadium zarażenia objawia się nieokreślonego rodzaju bólami w całym ciele, niestrawnością, chorobami narządów oddychania i skóry oraz utratą wagi, by następnie przybrać jedną z trzech form: żołądkowo – jelitową, dwunastniczo – żółciową lub nerwowo – alergiczną, które czasami mogą także występować jednocześnie. Szacuje się, że węgorkiem zarażone jest ok. 70% populacji.

    Węgorek jelitowy (źródło: https://pasozyty.org.pl/wegorek.php)

  6. WŁOSIEŃ KRĘTY (Trichinella spiralis) – jeden z najgroźniejszych pasożytów człowieka; długość od 1,4mm do 4mm. Rozwija się w jelitach i mięśniach człowieka oraz wielu ssaków (wilków, lisów, psów, kotów czy niedźwiedzi). Zakażenie występuje po zjedzeniu surowego lub półsurowego mięsa – najczęściej wieprzowiny lub dziczyzny. Samica rodzi około 1500 żywych larw, które przedostają się do krwiobiegu lub układu limfatycznego, a następnie do mięśni, gdzie otorbiają się i mogą przebywać w uśpieniu od kilkunastu miesięcy nawet do kilku lat i nadal posiadać zdolność do zakażania. W początkowym etapie rozwoju wywołuje objawy grypopodobne. Wywołuje włośnicę (trychinozę), która może mieć ciężki przebieg i zakończyć się śmiercią.

    Włosień kręty (źródło: https://pasozyty.org.pl/wlosien.php)

  7. WŁOSOGŁÓWKA (Trichuris trichiura) – długości od 3 do 5 cm; żyje kilka lat. Jest pasożytem jelita ślepego, a także grubego. Pasożyt występujący powszechnie u psów, a także kotów, więc mogą nim być zakażeni ludzie i czworonogi. Zwykle w 3 miesiące po zakażeniu pasożyty zaczynają produkować kilka tysięcy jaj dziennie, które są wydalane wraz z kałem – jaja przebywające w glebie są wyjątkowo odporne i są inwazyjne nawet przez 5 lat. Zakażenie tym pasożytem jest pospolite, a inwazja bywa masowa – jeden żywiciel może być zakażony nawet setkami pasożytów. Wykrycie tego pasożyta przy pomocy medycyny konwencjonalnej może być trudne, gdyż brakuje miarodajnych testów.

    Włosogłówka (źródło: https://pasozyty.org.pl/wlosoglowka.php)

Przywry

Przywry (Trematoda) to pasożyty, które mogą powodować poważne uszkodzenia narządów wewnętrznych i wywoływać różnorodne objawy kliniczne. Większość z nich żyje w drogach żółciowych, a stadia larwalne – które dostają się do organizmu człowieka głównie poprzez kontakt ze ślimakami – przemieszczają się we krwi, żyją wokół zastawek i w limfie. Do najczęściej spotykanych zaliczamy: Poniżej przedstawiamy najczęściej spotykane rodzaje przywr oraz ich charakterystykę.
(informacje ze strony: https://pasozyty.org.pl)

  1. PRZYWRA KOCIA (Opistrochis felineus) – wielkość 2-13mm; żywicielami tych przywr są człowiek i zwierzęta mięsożerne (psy, koty), a zarażenie odbywa się na drodze zjedzenia surowego mięsa lub ryb z otorbionymi metacerkariami, niepoddanych starannej obróbce termicznej. Prawdopodobnie możliwe jest także zakażenie poprzez zjedzenie niedomytej zieleniny oraz surówek i sałatek zawierających pośrednie formy rozwojowe. Po zakażeniu przywra dostaje się do dróg żółciowych, gdzie po 3-4 tygodniach osiąga dojrzałość i zaczyna wydalać jaja. Wykazuje duże podobieństwo do Clonorchis. Przywra kocia uszkadza w sposób mechaniczny jelita, miąższ wątroby, przewody żółciowe. W przypadku występowania dużej liczby przywr możliwe jest zaczopowanie przewodów żółciowych. Opistorchoza sprzyja również infekcjom bakteryjnym oraz uczuleniom u żywiciela. Do objawów zaliczyć można: objawy żółtaczki, kolki wątroby, bóli pod prawym łukiem żebrowym, kamienie żółciowe, zaburzenia przewodu pokarmowego, wymioty, osłabiony apetyt, zmęczenie, wychudzenie, powiększenie brzucha, alergia na metabolity przywry.

    Przywra kocia (źródło: https://pasozyty.org.pl/przywra_kocia.php)

  2. CLONORCHIS SINENSIS (Przywra chińska) – jej płaskie ciało ma długość 10-20 mm i szerokość 2-4 mm, długość jej życia w organizmie człowieka wynosi 25 lat a nawet dłużej, jajeczka są koloru żółtobrązowego. Podobnie jak w przypadku przywry kociej – żywicielami tych przywr są człowiek i zwierzęta mięsożerne (psy, koty), a zarażenie odbywa się na drodze zjedzenia surowego mięsa lub ryb z otorbionymi metacerkariami, niepoddanych starannej obróbce termicznej. Prawdopodobnie możliwe jest także zakażenie poprzez zjedzenie niedomytej zieleniny oraz surówek i sałatek zawierających pośrednie formy rozwojowe. Powinni uważać także posiadacze akwariów z rybami słodkowodnymi, szczególnie egzotycznymi. Dojrzewanie trwa około 1 miesiąca, pierwsze dolegliwości pojawiają się więc po ok 30-40 dniach.
    Możliwe jest pozornie bezobjawowe nosicielstwo, ale zwykle pacjenci skarżą się na dyskomfort lub nieokreślony ból (kolki) w okolicy woreczka żółciowego lub wątroby, w obszarze prawego łuku żebrowego lub pod prawą łopatką u dołu (np. kłujący ból), albo w miejscu które może sugerować ból prawej nerki, bóle głowy, zmęczenie, bezsenność. Do objawów można zaliczyć też uczucie przelewania się i chlupania w jamie brzusznej.
    Clonorchis sinensis wywołuje klonorchozę (clonorchiasis), powodując reakcje zapalne dróg żółciowych. Może spowodować nawet raka dróg żółciowych i jest uważana za czynnik ryzyka przy Cholangiocarcinoma (CLG – raku komórek wyścielających drogi żółciowe). Występuje ścisła korelacja pomiędzy częstością występowania tego typu raka, a obszarami częstego występowania zakażeń przywrą chińską.

    Clonorchis sinensis (zródło: https://pasozyty.org.pl/wp-content/uploads/2015/12/przywra_clonorchis-sinensis.jpg)

  3. MOTYLICA WĄTROBOWA (Fasciola hepatica) – płaskie, listkowate ciało o długości 20-30 mm i szerokości 8-12 mm; pasożytuje w przewodach żółciowych wątroby roślinożerców i człowieka. Nosicielami ostatecznymi są ludzie i zwierzęta roślinożerne. Ludzie zarażają się poprzez spożycie nieumytych, nieugotowanych warzyw i zieleniny, podlewanych zakażoną wodą lub wodnych jak np. rukiew wodna. Motylice zagnieżdżają się zwykle w wątrobie lub przewodach żółciowych. Jaja pasożyta dostają się do przewodu pokarmowego żywiciela ostatecznego wraz z żółcią, a następnie są wydalane razem z kałem. Po dostaniu się ich do wody, cykl rozrodczy się zamyka. Początkowy okres zakażenia, do którego dochodzi zwykle latem lub jesienią, jest jednak bezobjawowy, a pierwsze objawy pojawiają się zwykle po ok. 2 tygodniach od zakażenia. Zakażenie powoduje uszkodzenia mechaniczne i obumieranie tkanek wątroby wywołane przez przemieszczające się przywry. Można zaobserwować miejscową martwicę tkanek oraz ropienie. Innymi skutkami zakażenia jest rozrost nabłonka przewodów żółciowych, powstawanie prześwitów oraz zapalenie przewodów żółciowych. W rzadkich przypadkach może doprowadzić także do raka dróg żółciowych (cholangicarcinoma). Szczególnie groźna może być też koinfekcja tym pasożytem oraz wirusowym zapaleniem wątroby, gdzie może dojść do szybkiej degeneracji narządu. Metabolity przywr mogą powodować też reakcje alergiczne. Na początku zakażenia motylicą mogą wystąpić także: pokrzywka, osłabienie, ból głowy, brak apetytu, zażółcenie białek oka, a nieraz także bardzo wysoka gorączka i dreszcze. W późniejszym i przewlekłym stadium zakażenia mogą wystąpić: bóle w prawym łuku podżebrowym, kamica woreczka żółciowego, nabrzmiała wątroba, bóle brzucha/kolka, biegunki, mdłości i wymioty, zapalenie wątroby, plamy wątrobowe na skórze. Znane są przypadki przedostania się motylicy do płuc, ośrodkowego układu nerwowego, mięśni, tkanki podskórnej oraz gałek ocznych.

    Motylica wątrobowa (żródło: https://pasozyty.org.pl/wp-content/uploads/2015/12/Przywra_motylica_watrobowa.jpg)

  4. MOTYLICZKA WĄTROBOWA (Dicrocoelium dendriticum) – wielkości 4–12 mm długości i 1,5–3 mm szerokości, wywołuje dikroceliozę, a u żywiciela ostatecznego żyje w drogach żółciowych. Żywicielem ostatecznym są przeżuwacze (najczęściej owce, kozy), czasami inne zwierzęta lub człowiek. Człowiek zaraża się poprzez roślinność (żywność) lub wodę, w której znajdują się zakażone metacerkarie. Mimo, że z definicji dikrocelioza występuje częściej u ludzi niż u zwierząt, zakażenia organizmu człowieka nie są rzadkie. Możliwe jest zakażenie pozornie bez widocznych objawów. Najczęściej występują lekkie objawy, kolki pod prawym łukiem żebrowym. Przy zarażeniu dużą ilością motyliczek, może nastąpić przerost nabłonka dróg żółciowych. Ciężkie zakażenia powoduje marskość wątroby i dróg żółciowych oraz kliniczny syndrom obrzęku, niedokrwistość i wycieńczenie.

    Motyliczka wątrobowa (źródło: https://pasozyty.org.pl/dicrocoelium_lanceolatum.php)

  5. PARAGONIMUS WESTERMANI (PŁUCNA)– ma owalny kształt i długość 7,3-13mm, szerokość 4-8mm, grubość 3-5mm, czerwono – brązowy kolor, mogą żyć do 20 lat. Gatunek pasożytniczej przywry, spotykanej także u człowieka w miąższu płuc. Zarazić można się spożywając surowe ryby i skorupiaki.

    Jest jedną z rozpowszechnionych przywr płuc, o najszerszym zakresie geograficznym występowania. Nosicielami pośrednimi tych przywr są raki i kraby. Zakażenie na ludzi najczęściej jest przenoszone przez żywność, w której znajdują się cerkarie. Choroba wywoływana przez tą przywrę to paragonimoza (paragonimiasis). Przywra pasożytuje w miąższu płuc i wywołuje powstawanie torbieli, które ulegają zakażeniom bakteryjnym. Może spowodować ostre lub przewlekłe stany zapalne (zapalenie płuc) i inne dolegliwości płuc (np. martwicę). Podczas migracji larw do płuc występuje gorączka, ból w klatce piersiowej, krwioplucie i kaszel.

    Paragonimus westermani (źródło: https://pasozyty.org.pl/przywra_pluc.php)

  6. PRZYWRA KRWI (Schistosoma haematobium) – wielkości 140 µm, żyje od 3 do 18 lat (choć niektóre źródła podają nawet 30 lat). Pasożyt rozwija się głównie w naczyniach żylnych okolic miednicy oraz pęcherza moczowego, może jednak  przedostać się także do innych narządów, jak płuca, rdzeń kręgowy czy mózg. Schistosomatoza jest ściśle związana ze środowiskiem wodnym, a człowiek narażony jest na zakażenie podczas kąpieli w zbiornikach wody słodkiej, lub poprzez spożycie zieleniny podlewanej wcześniej zakażoną wodą ze stawów i sadzawek (częste na wsi i w plantacjach szklarniowych). Powinni uważać także posiadacze akwariów z rybami słodkowodnymi, szczególnie egzotycznymi. Źródłem zakażenia są także ślimaki lądowe i wodne.

    Jak przy wielu innych przywrach – zakażenie może przebiegać pozornie bezobjawowo, ale generalnie przywry te powodują schistosomatozę. Po 4-8 tygodniach od zakażenia, mogą się pojawić gorączka, dreszcze, bóle mięśni, zmęczenie, niejasne dolegliwości (złe samopoczucie), nudności i ból brzucha. Te objawy nie występują jednak u każdego zakażonego. Węzły chłonne mogą tymczasowo się powiększyć, a następnie wrócić do normy, a pozostałe objawy ustąpić. Możliwe są bóle głowy i bezsenność. W późniejszym etapie zakażenia dochodzi do przewlekłych zmian patologicznych.

    Schistosoma haematobium (źródło: https://pasozyty.org.pl/przywra_krwi.php)

  7. PRZYWRA KRWI JELITOWA (Schistosoma mansoni) – wielkości 140 µm, żyje od 3 do 18 lat (choć niektóre źródła podają nawet 30 lat). Dorosłe osobniki żyją w wątrobie, narządach rodnych, larwy we krwi i w płucach. Charakterystyką i drogami potencjalnego zarażenia bardzo zbliżona do Schistosomy haematobium. Może być przyczyną chorób w układzie rozrodczym, jak np. mięśniaki, PCOS, czy różne torbiele.

    Schistosoma mansoni (źródło: https://pasozyty.org.pl/przywra_mansoni.php)

  8. PRZYWRA JAPOŃSKA (Schistosoma japonicum) – wielkości 140 µm, żyje od 3 do 18 lat (choć niektóre źródła podają nawet 30 lat). Charakterystyką i drogami potencjalnego zarażenia bardzo zbliżona do Schistosomy haematobium i Schistosomy mansoni, lecz w przeciwieństwie do poprzednich – w ciągu kilku lat infekcja przywrami japonicum może w skrajnych przypadkach doprowadzić do zgonu, jest wiec najgroźniejsza ze znanych nam przywr krwi.

    Schistosoma japonicum (źródło: https://pasozyty.org.pl/wp-content/uploads/2015/12/przywra_japonska.jpg)

  9. FASCIOLOPSIS BUSKI – największa ze znanych przywr, jakie pasożytują u człowieka – osiąga wielkość do 8,5 cm.
    Istnieje możliwość zarażenia się przywrą przez zjedzenie zakażonych wcześniej roślin (np zieleniny) lub niemytych owoców, podlewanych wodą z metacerkariami (ze stawów, sadzawek) oraz przez picie takiej wody. Dotyczy to ludzi i zwierząt gospodarskich, głównie świń. Uważa się, że właśnie takie źródło zakażenia zapewne dominuje w naszym kraju.

    Zakażenie powoduje fasciolopsozę, i choć często przebiega bezobjawowo lub łagodnie – badania wykazały, że jej obecność może być bezpośrednią przyczyna powstawania nowotworów w różnych układach czowieka – Dr. Hulda Clark w swoich książkach The Cure for All Cancers (1993), The Cure for HIV and AIDS (1993) podnosi temat kancerogennego wpływu tego pasożyta oraz jego konotacje z progresją AIDS.

    Fasciolopsis buski (źródło: https://pasozyty.org.pl/fasciolopsis_buski.php)